Κομμουνιστική Ανανέωση

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ 11ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Posted by ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ στο 15/12/2010

1.                  Δυόμιση χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης και δεκατέσσερις μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της Ελλάδας από το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου είναι ξεκάθαρα δύο πράγματα. Ότι η κρίση βαθαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, και ότι η λύση που έχει επικρατήσει για να βγούμε από την κρίση οδηγεί την ελληνική κοινωνία στην διάλυση και την καταστροφή, αλλά και την μετατροπή του ελληνικού κράτους σε υποκατάστημα μεγάλων κεφαλαιουχικών εταιρειών, πλήρως υποδουλωμένου στις ανάγκες  του διεθνούς κεφαλαίου κυρίαρχα του χρηματιστικού.

2.                  Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν της παγκόσμιας κρίσης, θυμίζουμε ότι η παγκόσμια κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου οδήγησε στην επιδείνωση του βασικού προβλήματος του καπιταλισμού από το 1973 και μετά: σε υψηλά ποσοστά κέρδους με ταυτόχρονα χαμηλά επίπεδα συσσώρευσης πραγματικού (παραγωγικού) κεφαλαίου. Στην πορεία η δυνατότητα υψηλού ποσοστού κέρδους από τα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια κατέστησε όλο και πιο ασύμφορη την παραγωγική χρήση των κεφαλαίων. Επειδή όμως καινούργια αξία παράγει μόνο η ανθρώπινη εργασία, η αύξηση των κερδών γινόταν όλο και δυσκολότερη. Αυτό οδήγησε το  χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο στην αναζήτηση καινούριων αγορών και δυνατοτήτων λεηλασίας κοινωνικά συσσωρευμένου πλούτου, και εκφράστηκε με την ολομέτωπη επίθεση – μέσω και της απειλής πυρηνικού πολέμου- τη δεκαετία του 1980 στις λαϊκές δημοκρατίες και την Σοβιετική Ένωση.  Η λεηλασία των χωρών της ανατολικής Ευρώπης μετά το 1989 έδωσε μόνο μια μικρή ανάσα  στον παγκόσμιο καπιταλισμό και ήδη από τα τέλη του 20ΟΥ αιώνα η δομική κρίση του καπιταλισμού εκφραζόταν με έντονο τρόπο, με την οικονομική διάλυση κρατών πλούσιων σε παραγωγικές δυνατότητες, με την λεηλασία λαϊκών αποταμιεύσεων και ασφαλιστικών ταμείων μέσω του κόλπου των χρηματιστηρίων. Όλα αυτά, μαζί με την σταυροφορία κατά της τρομοκρατίας με την αυγή του νέου αιώνα και την πολεμική-οικονομική λεηλασία χωρών της Ασίας δεν μπόρεσαν να δώσουν παρά μια ακόμη μικρή παράταση χρόνου. Το πρόβλημα παρέμενε οξύ. Στην επιδίωξη όλο και μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους το χρηματιστικό κεφάλαιο επιδόθηκε σε όλο και πιο επικίνδυνα κερδοσκοπικά παιχνίδια, στην δημιουργία χρηματιστικών «προϊόντων» που βασίζονταν σε απίθανα σενάρια αύξησης των κερδών, στην εκρηκτική αύξηση των τιμών του πετρελαίου αλλά και των αγροτικών προϊόντων. Αυτή η απογείωση της κερδοσκοπίας, σε συνδυασμό με τη συνεχή επιβολή των όρων και μεθόδων αγροτικής παραγωγής των μεγάλων πολυεθνικών του κλάδου  οδήγησε μέσα σε ελάχιστο χρόνο (από την κρίση του Αυγούστου του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008) εκατομμύρια ανθρώπους στην πείνα  (και στην Αφρική στο θάνατο). Η δοκιμασμένη συνταγή της καταφυγής στην αγορά γης δεν μπορούσε να δώσει λύση. Ο φαύλος κύκλος που δημιουργήθηκε τέλειωσε με δραματικό τρόπο, με την εκτόξευση των πεινασμένων της γης στο 1 δις. ανθρώπων, με την εξαθλίωση χιλιάδων νοικοκυριών στην καρδιά του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, τελικά με την κατάρρευση των τιμών γης στις ΗΠΑ και μαζί τους την κατάρρευση του οικοδομήματος.

3.      Τα κυβερνητικά σχέδια διάσωσης στις ΗΠΑ και την ΕΕ,  προσπάθησαν κατ΄ αρχήν να σώσουν το τραπεζικό σύστημα κοινωνικοποιώντας τις ζημιές, χωρίς να πειράζουν στο ελάχιστο τον τρόπο λειτουργίας των τραπεζών. Οι κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να χρηματοδοτούν με διάφορους τρόπους τόσο τις τράπεζες όσο και τις μεγάλες διεθνικές επιχειρήσεις σε βάρος των δημόσιων ταμείων, της ίδιας της κοινωνίας τελικά. Η όλη δομή του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και ο τρόπος λειτουργίας του όχι μόνο έμειναν αλώβητα αλλά και επιβεβαιώθηκαν ανοιχτά από τις πολιτικές ηγεσίες ως η κινητήρια δύναμη του καπιταλισμού. Η κρίση του δημόσιου χρέους των περισσότερων κρατών ήταν αναμενόμενη, αναπόφευκτη και πιθανότατα ηθελημένη. Άνοιξε έτσι ο δρόμος για να μπει σε εφαρμογή το νέο σχέδιο λεηλασίας. Η πλήρης υποταγή της εργαζόμενης κοινωνίας με τον μπαμπούλα της πτώχευσης, η συνεχής απομύζηση του εισοδήματος της, η ώθηση τελικά της εργατικής τάξης στα όρια της αναπαραγωγής της αν όχι κάτω από τα όρια. Και ο βασικός μοχλός για την επίτευξη του σχεδίου είναι το ολοκληρωτικό πέρασμα των λειτουργιών αλλά και των μηχανισμών του κράτους στον έλεγχο μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών.

4.      Το πέρασμα αυτό, γίνεται με διαφορετικούς όρους σε κάθε κράτος, ανάλογα κυρίως με το δημόσιο έλλειμμα και τη θέση του στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, έχει όμως παντού τα ίδια χαρακτηριστικά και τις ίδιες οικονομικές παραμέτρους.

  • ·    Την συγκέντρωση της εξουσίας σε θεσμούς και πρόσωπα με ελάχιστη ή καθόλου λαϊκή νομιμοποίηση. Τέτοια χαρακτηριστικά έχουν εδώ και καιρό υπερεθνικοί οργανισμοί και μορφώματα (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΕΚΤ). Τώρα τέτοιοι θεσμοί επιβάλλονται και στα εθνικά κράτη. Στην Ελλάδα αυτό εκφράζεται όχι μόνο με την ουσιαστική διακυβέρνηση της από τους τεχνοκράτες της «τρόικας» αλλά και από τη δημιουργία διαφόρων επιτροπών «σοφών» (κυρίως ξένης υπηκοότητας) που αναφέρονται κατ ευθείαν στον πρωθυπουργό. Επιτροπή σοφών οικονομολόγων, επιτροπή για την αναδιοργάνωση του κράτους, Επιτροπή για τον Εκσυγχρονισμό της Λειτουργίας της Κυβέρνησης. Στην πλειοψηφία τους είναι τεχνοκράτες, πιστοί στις επιθυμίες του χρηματιστικού κεφαλαίου.
  • ·    Τον κατακερματισμό του γεωγραφικού χώρου ευθύνης των εθνικών κρατών. Σκοπός είναι η δημιουργία γεωγραφικών ζωνών, μικρών σε μέγεθος, με σχετικά ομοιογενή χαρακτηριστικά που εξυπηρετούν τις επιδιώξεις του κεφαλαίου και αδυναμία διαπραγμάτευσης με παραδοσιακούς όρους εθνικού κράτους. Δίπλα τους θα υπάρχουν γεωγραφικές ζώνες «μειονεκτικές» και εξαθλιωμένες που θα μπορούν να παίξουν το ρόλο του οικονομικού σκουπιδοτενεκέ πχ. αποθηκεύοντας τοξικά απόβλητα, ιδιαίτερα ρυπογόνες επενδύσεις, σεξουαλικό τουρισμό κ.α. Δεν είναι μόνο μια σειρά κράτη της Ευρώπης στα οποία έχει ξεκινήσει η διαδικασία με μοχλό πίεσης την ΕΕ.(Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο, Μεγάλη Βρετανία). Τέτοια σχέδια υπήρχαν και υπάρχουν για τη Λατινική Αμερική (Βολιβία, Κολομβία), την Ασία (Ινδία, Ιράκ). Στην Ελλάδα το σχέδιο Καλλικράτης κατακερματίζει το χώρο με όρους ανταγωνισμού των Εθνικών Περιφερειών. Δίπλα στις ανεπτυγμένες περιφέρειες Αττικής ή Δυτικής Ελλάδας θα οδηγηθούν σε παραπέρα υποβάθμιση περιφέρειες όπως η Ήπειρος και η Δυτική Μακεδονία.
  • ·   Την συγχώνευση των εθνικών στρατών σε πολυεθνικές στρατιές που θα έχουν βασικό στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων των διεθνικών εταιρειών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ναυτικές δυνάμεις που περιπολούν συνεχώς για να προστατεύσουν τα εμπορικά πλοία από τους Σομαλούς πειρατές. Στην Ελλάδα ο στρατός αποτελεί ήδη κομμάτι του ΝΑΤΟικού στρατού, επιχειρεί κυρίως στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, ενώ ετοιμάζεται η πλήρης «επαγγελματοποίηση» του Ναυτικού και της Αεροπορίας. Οι χερσαίες δυνάμεις είναι περισσότερο εφεδρική δύναμη καταστολής λαϊκών κινημάτων σε όλη την ΕΕ παρά παραδοσιακός εθνικός στρατός. Το πολυεθνικό κεφάλαιο έχει έτσι δωρεάν μηχανισμούς βίαιης επιβολής των συμφερόντων του, μηχανισμούς που τους πληρώνει η εργαζόμενη κοινωνία αυξάνοντας το χρέος και τα ελλείμματα

5.            Ο βασικός σκοπός της άλωσης των κρατικών μηχανισμών παραμένει, βέβαια, η πλήρης υποταγή της εργατικής τάξης, η συμπίεση του πραγματικού εισοδήματος της στα όρια της αναπαραγωγής της. Αυτό γίνεται με τρεις τρόπους: με την συμπίεση των ονομαστικών αμοιβών της μισθωτής εργασίας και των συντάξεων , με την ολοκληρωτική εμπορευματοποίηση των λειτουργιών και υπηρεσιών του «κοινωνικού κράτους», με το ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου (δημόσια γη, επιχειρήσεις, εγκαταστάσεις).Έτσι, προωθούνται:

  • Η δραστική μείωση για το κεφάλαιο του εργατικού και ασφαλιστικού κόστους με την ονομαστική μείωση μισθών και συντάξεων, με την κατάργηση του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων εργασίας όπου υπήρχαν (κυρίως στη Δυτική Ευρώπη), την θεσμοποίηση σχέσεων μισθωτής εργασίας χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, με  παραπέρα μείωση του μισθού των εργαζόμενων μέσω της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών. Ακόμη με την ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, με την προώθηση προγραμμάτων μερικής απασχόλησης και διαφόρων άλλων «ευέλικτων» μορφών εργασιακών σχέσεων, την ενοικίαση εργαζόμενων, την διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους. Οδηγούνται σε πραγματική εξαθλίωση οι εργαζόμενοι ανεξαρτήτως καταγωγής, χρώματος, φύλου, θρησκείας που πρέπει να αντιδράσουν μαζί. Οι προβλέψεις του Μνημονίου στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικές.
  • Η κλοπή των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων (που οδηγούνται σε κλείσιμο), κεφαλαίων που για τους κερδοσκόπους είναι αδιανόητο να μένουν εκτός της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, και για το μπλοκ εξουσίας είναι απαραίτητα για να αυξάνεται η ρευστότητα και να απογειώνονται τα κέρδη του κεφαλαίου. Με τον ασφαλιστικό νόμο Λοβέρδου στην Ελλάδα μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία, ενώ με τον ίδιο νόμο ετοιμάζεται και το ξεπούλημα της ακίνητης περιουσίας των Ταμείων από ενιαίο φορέα σε συνεργασία με ιδιώτες μεσίτες.
  • Τα προγράμματα της ιδιωτικοποίησης παραγωγικών μονάδων και υπηρεσιών. Στην Ελλάδα ξεπουλιούνται αεροδρόμια, λιμάνια, κερδοφόρες παραγωγικές μονάδες (μονάδες της ΔΕΗ, ΛΑΡΚΟ, μέχρι και η ΕΛΒΟ και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα που έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας). Η διαχείριση των εθνικών οδών έχει ήδη δοθεί σε ιδιώτες (κοινοπραξίες με την συμμετοχή μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων) με την εκμετάλλευση των διοδίων.
  • Η ιδιωτικοποίηση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Στην Ελλάδα δημόσιο θα μείνει προς το παρόν μόνο ένα Ταμείο Παρακαταθηκών με τη διχοτόμηση του  ΤΠΔανείων. Το κομμάτι των Δανείων- που έχει βασικούς πελάτες τους ΟΤΑ και τα στεγαστικά των δημοσίων υπαλλήλων με σχετικά χαμηλά επιτόκια για αναπτυξιακούς λόγους- θα πουληθεί και ουσιαστικά τα έσοδα των Καλλικρατικών Δήμων θα εκχωρηθούν σε ιδιωτικές τράπεζες. Η ΑΤΕ θα ιδιωτικοποιηθεί με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι αγρότες- λόγω της υποθηκευμένης γης- να μεταπέσουν σε καθεστώς ουσιαστικής δουλοπαροικίας. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με τεράστια συσσώρευση καταθέσεων και εκτεταμένο πελατολόγιο θα ιδιωτικοποιηθεί επίσης. Οι ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες, που εξακολουθούν να αντλούν τεράστια ποσά από το δημόσιο κορβανά σε περίοδο ουσιαστικής πτώχευσης, διαγκωνίζονται για να πάρουν ένα κομμάτι της τεράστιας πίττας που θα μοιραστεί με αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις.
  • Η ιδιωτικοποίηση της παιδείας σε όλα τα επίπεδα. Η στρατηγική της Μπολόνια στην ΕΕ οδηγεί σε ένα πανεπιστήμιο-επιχειρηματία όπως έχει διαφανεί από τις εξελίξεις στη Γερμανία την Μ. Βρετανία και αλλού. Στην Ελλάδα το σχέδιο του υπουργείου Παιδείας για το Νέο Πανεπιστήμιο είναι σχέδιο ενός πανεπιστημίου που θα λειτουργεί αποκλειστικά με ιδιωτικοοικονομικούς όρους, θα έχει προγράμματα σπουδών με σκοπό την παραγωγή στελεχών για τις εταιρείες και η γνώση ως αυταξία θα είναι ένα σύντομο ανέκδοτο. Στις άλλες βαθμίδες η υπαγωγή τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση θα σημάνει υποχρεωτικά την εμπορευματοποίηση τους με δεδομένη την οικονομική ασφυξία των Δήμων. Το δίλημμα θα είναι: σχολείο επί πληρωμή ή καθόλου σχολείο.
  • Η ιδιωτικοποίηση της υγείας. Κι εδώ το πέρασμα των μονάδων υγείας στους ΟΤΑ (πρωτοβάθμια υγεία σε δήμους και β΄βαθμια στις περιφέρειες) θα οδηγήσει στην ευθεία εμπορευματοποίηση τους καθώς θα υποχρεωθούν να ανταγωνιστούν με τις αντίστοιχες ιδιωτικές μονάδες χωρίς την προστασία ή την χρηματοδότηση του δημοσίου. Να σημειωθεί ότι μαζί με τις μονάδες υγείας θα εμπορευματοποιηθούν και όλες οι κοινωνικές δομές των ΟΤΑ (Βοήθεια στο σπίτι, ΚΔΑΠ, κλπ). Έχουν ήδη στηθεί ιδιωτικοί φορείς που εξυπηρετούν τέτοιες δομές και θα απαιτήσουν σύντομα ίση  μεταχείριση με τους δημόσιους φορείς.
  • Η ιδιωτικοποίηση του κυκλώματος αποκομιδής και διαχείρισης σκουπιδιών είναι μια κάπως ειδική περίπτωση, με τεράστια περιθώρια κέρδους για το ιδιωτικό κεφάλαιο και εκρηκτικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές συνέπειες. Αν πετύχει η συστηματική πίεση επιχειρήσεων (ακόμη και μέσω της τρόικας) για σπάσιμο του δημόσιου «μονοπώλιου» αυτής της παραδοσιακά δημοτικής λειτουργίας θα οδηγηθούμε σε εκτόξευση του κόστους για τους εργαζόμενους και στη χωροθέτηση ΧΥΤΑ όπου βολεύει το κεφάλαιο. Η ισχυρή παρουσία εταιρείας του ομίλου Μπόμπολα και εταιρειών εισηγμένων στο χρηματιστήριο Λονδίνου που έχουν συμφέροντα στον τομέα αυτό είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι οι επιλογές του πολιτικού προσωπικού είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις επιδιώξεις συγκεκριμένων επιχειρήσεων.

Αυτό είναι και ένα σημαντικό μάθημα για τους εργαζόμενους. Αν ο όμιλος Μπόμπολα πιέζει για τα σκουπίδια και για την εξάπλωση των διοδίων στις εθνικές οδούς, η γαλλική EDF μπαίνει δυναμικά στην αγορά ενέργειας, η αλυσίδα LIDL πιέζει για να φτιάξει φαρμακεία μέσα στα σούπερ μάρκετ, η οικογένεια Βαρδινογιάννη φτιάχνει ιδιωτικές εταιρείες για να διαχειριστεί κοινωνικά προγράμματα, η Ντόιτσε Μπανκ  ετοιμάζεται να εξαγοράσει ελληνικές τράπεζες. Κάθε πρόβλεψη του μνημονίου και των διαρθρωτικών αλλαγών της κυβέρνησης Παπανδρέου, κρύβει πίσω της συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα, ελληνικές και ξένες εταιρείες, που ετοιμάζονται πότε ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους και πότε κάνοντας συνεργασίες να λεηλατήσουν το εισόδημα των εργαζόμενων.

6.      Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο είναι σίγουρο ότι η κατάσταση θα επιδεινώνεται καθώς τα κέρδη του κεφαλαίου θα αρχίσουν να διογκώνονται πλασματικά σε βάρος της παραγωγής, με όρους μάλιστα εξαθλίωσης της συντριπτικής πλειοψηφίας  της κοινωνίας στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτή η αντίφαση – αν συνεχιστεί η σημερινή πολιτική- μπορεί να λυθεί μόνο με βίαιο τρόπο, είτε με εκτεταμένους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, είτε με εξεγέρσεις και μαζική καταστροφή κεφαλαίου.

7.      Στην Ελλάδα, με το δημόσιο χρέος να αγγίζει το 150% του ΑΕΠ και σε κατάσταση οικονομικής ύφεσης και μαζικής ανεργίας, το μόνο που απασχολεί το κεφάλαιο είναι να πληρώνεται τους ληστρικούς τόκους που χρεώνει. Για αυτό το λόγο φρόντισε ώστε με τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση, σε νομικό επίπεδο να εκχωρηθεί το σύνολο της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των ελλήνων πολιτών στη διάθεση των δανειστών της. Με τις πολιτικές που περιγράψαμε,  η προοπτική είναι το 2013 να υπάρχει ένα δημόσιο, χωρίς περιουσιακά στοιχεία, και με  τον κάθε είδους σχεδιασμό  ιδιωτικοποιημένο σε περιφερειακό επίπεδο. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη αυτή η κατάσταση να ανατραπεί εκ βάθρων για το καλό της εργαζόμενης κοινωνίας, για το καλό των εργατοϋπαλλήλων, ανέργων, συνταξιούχων, εργαζόμενων αγροτών αλλά και μικροεπιχειρηματιών και αυτοαπασχολούμενων που συνθλίβονται κοινωνικά και οικονομικά από τις πολιτικές συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης που προωθούνται. Οι  θέσεις της Κομμουνιστικής Ανανέωσης για

Να φύγει η Κυβέρνηση κατοχής.

     Άρνηση πληρωμής του χρέους, κατάργηση της δανειακής σύμβασης.

Εθνικοποίηση πρώτα των τραπεζών, πλήρης έλεγχος των κεφαλαιακών ροών.

Έξοδο ως πρώτο βήμα, από το Ευρώ και την ΟΝΕ .

Είναι μόνο τα πρώτα απαραίτητα μέτρα που σε καμιά περίπτωση δεν θα λύσουν το πρόβλημα.

Το βασικό είναι ένα Ριζοσπαστικό Πρόγραμμα Πάλης με προοπτική την παραγωγική ανασυγκρότησης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, που θα συνδέει τις άμεσες ανάγκες της Εργατικής Τάξης και των συμμάχων της, με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Το πρόγραμμα που έχει παρουσιαστεί από την Κομμουνιστική Ανανέωση, σε αυτή την κατεύθυνση, είναι επίκαιρο και θεωρούμε ότι έχει επηρεάσει τη σκέψη και τις αναλύσεις της αριστεράς τον τελευταίο χρόνο.

Πρόγραμμα το οποίο θα περιέχει:

1.      Την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με βάση τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού και τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας. Συνολική πάλη για ρήξη, αποδέσμευση της χώρας από την Ε.Ε. Πρώτο βήμα η αποχώρηση της χώρας από την Οικονομική & Νομισματική Ενοποίηση, το Ευρώ. Επαναοικειοποίηση της νομισματικής πολιτικής με επαναφορά της δραχμής με τέτοιο τρόπο που να μην θίγεται το εργατικό εισόδημα. Πλήρης έλεγχος των κεφαλαιακών ροών από το δημόσιο.  Άρνηση, μη αναγνώριση, του δημόσιου χρέους, άμεσα, στάση πληρωμής του.

2.      Την γενναία, σε επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης αύξηση μισθών – ημερομισθίων, την καθιέρωση αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στην βάση εργατικού τιμαρίθμου. 1400 ευρώ κατώτατο μισθό, 56 ευρώ κατώτατο ημερομίσθιο, 1120 ευρώ κατώτερη σύνταξη.

3.      Διαγραφή του χρέους των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων & μικρών επαγγελματοβιοτεχνών σε παραγωγικές και κοινωνικά ωφέλιμες δραστηριότητες. Οριζόντια διαγραφή του, έως π.χ. 100.000 ευρώ στα δάνεια πρώτης κατοικίας των εργαζομένων, τα δάνεια κίνησης, αναπτυξιακά, πρώτης κατοικίας, των αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων & μικρών ΕΒΕ, τα κάθε είδους δάνεια των ανέργων, τα δάνεια των νέων π.χ. φοιτητικά, στο ίδιο ύψος

4.      Την κατάργηση όλων των μορφών ευέλικτης, προσωρινής και μερικής απασχόλησης στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και τη δραστική μείωση των ωρών εργασίας. 35ωρο- 7ωρο- 5νθήμερο.

5.      Τη στήριξη των ανέργων με επίδομα 80% του βασικού μισθού, για ολόκληρη την περίοδο της ανεργίας με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη των ανέργων.

6.      Την καθολική δημόσια κοινωνική ασφάλιση με την άμεση επιστροφή των χρεών του κράτους και των ιδιωτών, ιδίως των μεγάλων επιχειρήσεων, στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και την κατοχύρωση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα του.

7.      Αγροτική πολιτική διασφάλισης του εισοδήματος αξιοπρεπούς διαβίωσης των εργαζομένων αγροτών. Κατοχύρωση Κατώτερών Εγγυημένων Ικανοποιητικών Τιμών. Επανασύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή. Παραγωγικός Συνεταιρισμός των εργαζόμενων αγροτών που να διασφαλίζει την επάρκεια και ασφάλεια των αγροτικών προϊόντων και τροφίμων. Προστασία της εγχώριας αγροτικής & βιοτεχνικής παραγωγής. Κατάργηση του Μητρώου Αγροτών

8.      Την επιβολή φορολογίας στα επιχειρηματικά κέρδη, στις χρηματιστικές συναλλαγές και στις μεγάλες ακίνητες περιουσίες. Άμεσα η φορολόγηση των Α.Ε. στο 45%.

9.      Την αποκλειστικά δημόσια Παιδεία και Υγεία υψηλού επιπέδου. Το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων της δημόσιας γης, περιουσίας και υπηρεσιών, την επαναδημοσιοποίηση όσων έχουν ιδιωτικοποιηθεί

10. Την Εθνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής στρατηγικής σημασίας (χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, ο κλάδος υγείας, η φαρμακοβιομηχανία, η βιομηχανία τροφίμων, η λιπασματοβιομηχανία) με Εργατικό- Κοινωνικό Έλεγχο. Στη σημερινή συγκυρία, είναι απολύτως εφικτό  να ζητήσουν οι εργαζόμενοι τον έλεγχο των εργοστασίων που οι εργοδότες απειλούν ή να τα κλείσουν ή να καταβαραθρώσουν τα μεροκάματα. Οι εργάτες έχουν την εμπειρία, την ικανότητα, την υπευθυνότητα να τα λειτουργήσουν δημοκρατικά, μόνοι τους. Χωρίς το κέρδος του καπιταλιστή, τα εργοστάσια θα είναι σίγουρα βιώσιμα και το εργατικό εισόδημα. Αυτό που λείπει είναι η συνειδητοποίηση από τους εργαζόμενους της δύναμης τους και η μεταξύ τους αλληλεγγύη.

11. Την άμεση ψήφιση της απλής αναλογικής, ως πάγιου συστήματος για όλες τις πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες.

12. Την κατάργηση των τρομονόμων και όλων των νόμων που ψαλιδίζουν τα δημοκρατικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και περιορίζουν τη λαϊκή κυριαρχία.

13. Την κατοχύρωση και διεύρυνση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Την επανεξέταση και κατάργηση όλων των συμφωνιών, διμερών – πολυμερών, στη βάση υπηρέτησης της ειρήνης και της δημοκρατίας, αλλά και των συμφερόντων των εργαζομένων, του λαού και της χώρας. Η εκχώρηση κυριαρχίας σε αντιδημοκρατικούς διεθνείς μηχανισμούς πρέπει να σταματήσει άμεσα

14. Το σταμάτημα της χρήσης της ελληνικής επικράτειας από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για στρατιωτικούς σκοπούς. Επιστροφή όλων των στρατιωτικών εκτός χώρας. Κατάργηση όλων των Βάσεων & Στρατηγείων. Την έξοδο από το ΝΑΤΟ. Δημοκρατική αναδιοργάνωση & επαναπροσδιορισμός του ρόλου των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας.

15. Θεσμικήδιασφάλιση μέσα από ένα νέο, Λαικό– δημοκρατικό Σύνταγμα. Εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης αποκλειστικά για αυτό. Συνταγματική κατοχύρωση του Εργατικού- Λαϊκού Ελέγχου.

Στη βάση ενός τέτοιου προγράμματος, καλούμε σε συστράτευση και συμμαχία, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, ανένταχτους αγωνιστές και αγωνίστριες για το σχηματισμό ενός μετώπου που θα εγγυηθεί την ανατροπή της φιλελεύθερης πολιτικής και τη θεμελίωση των αναγκαίων όρων και του ικανού πολιτικού πλαισίου που θα επιλύει τα άμεσα ζωτικής σημασίας προβλήματα των εργαζομένων και θα στοχεύει στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Το βασικό ζητούμενο της συγκυρίας είναι ο φορέας που μπορεί να τον προωθήσει, σε μια εποχή κοινωνικής απαξίωσης του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων.

 8.      Ο φορέας που θα την προωθήσει είναι πιστεύουμε ένα Μέτωπο Πολιτικών και Κοινωνικών Δυνάμεων, με έμφαση στην παρουσία του οργανωμένου εργατικού κινήματος στις διάφορες μορφές που παρουσιάζει στη συγκυρία.

Στη σημερινή κατάσταση, με την συγκεκριμένη επέλαση του κεφαλαίου και την συνεχή υποχώρηση των εργατικών αγώνων, δεν έχει κανένα νόημα και καμιά προοπτική η πρόταξη κλαδικών ή αποσπασματικών αιτημάτων από το εργατικό κίνημα. Τα αιτήματα του εργατικού κινήματος πρέπει να είναι πολιτικά, να αμφισβητούν το σύνολο της μνημονιακής πολιτικής που είναι αποδεδειγμένα αδιέξοδη. Όποια επί μέρους αιτήματα προωθούνται, και υπάρχουν πολλά σημαντικά σε κάθε κλάδο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, έχουν νόημα μόνο αν προβάλλονται παράλληλα με το διώξιμο της κυβέρνησης, την άρνηση πληρωμής του χρέους, την εθνικοποίηση, πρώτα των τραπεζών, την έξοδο από το Ευρώ και την ΟΝΕ. Με αυτή την έννοια το εργατικό κίνημα πρέπει να είναι ο κορμός του Μετώπου.

9.      Αν και το εργατικό κίνημα μοιάζει κατακερματισμένο και ηττημένο, οι κυρίαρχοι γνωρίζουν ότι με την πολιτική τους θα οδηγήσουν μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης στην απόρριψη των κυρίαρχων αστικών πολιτικών δυνάμεων και σε καταστάσεις εξέγερσης. Για αυτό ετοιμάζεται εδώ και μήνες ένα σκηνικό ανασύνθεσης των αστικών κομμάτων με την τριχοτόμηση της δεξιάς παράταξης και την δημιουργία αριστερών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που δεν αμφισβητούν το σύστημα και τις σημερινές του επιλογές. Βασικός σκοπός είναι η ευελιξία του πολιτικού συστήματος, η πλασματική ελευθερία επιλογής πολιτικού φορέα από ένα καλάθι διαφορετικών κομμάτων με την ίδια πολιτική. Την υποταγή στο Μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Όλα αυτά τα σχέδια θα σαρωθούν όταν το εργατικό κίνημα αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά.

10.  Έχουμε παρατηρήσει και παλιότερα ότι το κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του επιδιώκουν:

ü                  Τη μετατροπή των εργατικών συνδικάτων σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις υποταγμένες στη λογική του κοινωνικού εταιρισμού.

ü                  Την αναδιάταξη των εκτός δικομματισμού πολιτικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της αποκομμουνιστικοποίησης τους.

ü                  Την μετατροπή των φιλεργατικών πολιτικών δυνάμεων κυρίως σε εκλογικούς μηχανισμούς, με βασικό χαρακτηριστικό τους την ενασχόληση με τις διάφορες αστικές εκλογές και την εμπλοκή τους στις γραφειοκρατικές διαδικασίες του τοπικού ή κεντρικού κράτους όπου (με τη βοήθεια των αντιδημοκρατικών εκλογικών συστημάτων)  αποτελούν μικρή μειοψηφία.

Οι εξελίξεις πιστεύουμε ότι δυστυχώς μας δικαιώνουν. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, με την κατάρρευση των συλλογικών συμβάσεων, δεν έχουν πια αντικείμενο διαπραγμάτευσης και μεταλλάσσονται σε ΜΚΟ καταναλωτών. Όλα τα κόμματα στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ έχουν μετατραπεί σε εκλογικούς μηχανισμούς, όπως αποδείχτηκε και στις εκλογές για τους ΟΤΑ. Αντί να γίνουν συγκλίσεις, όλοι οδηγήθηκαν είτε σε διασπάσεις είτε σε συνεργασία με αστικές δυνάμεις, κυρίως όμως κινήθηκαν στη λογική της κομματικής καταγραφής. Αυτό αποδυνάμωσε τις δυνατότητες μετώπων με άξονα την αντίθεση στο μνημόνιο και τον Καλλικράτη ως κυρίαρχη έκφραση του, μέτωπα σε περιφέρειες και δήμους που όπως φάνηκε από τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν μεγάλη κοινωνική δυναμική.

Η εμμονή κάποιων πολιτικών δυνάμεων σε έναν «αριστερό ευρωπαϊσμό», ακόμη και τώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει ολοφάνερα ένα αντιδημοκρατικό μόρφωμα που υπηρετεί τη δικτατορία του κεφαλαίου χωρίς δυνατότητα αλλαγής κατεύθυνσης, αποτελεί τροχοπέδη στην προοπτική δημιουργίας ενός μετώπου με τα χαρακτηριστικά που περιγράφουμε.

11.  Ειδικά για το Μέτωπο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είχε σημαντική εκλογική επιτυχία κυρίως γιατί άντλησε τις περισσότερες εκλογικές της δυνάμεις από τους εργαζόμενους, πήρε εργατικές ψήφους. Οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι μεγάλες, αρκεί

  • να ξεπερνάμε τις λογικές αστικής αντιπροσώπευσης που αντικειμενικά θα εμφανιστούν σε ένα πολιτικό σύστημα που στηρίζει την αναπαραγωγή του  στην αντιπροσώπευση και τα πελατειακά δίκτυα που γύρω της χτίζονται.
  • Να συγκροτηθεί οργανωτικά το Μέτωπο ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τέτοιο τρόπο που θα λειτουργήσει προωθητικά για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με προωθημένα ριζοσπαστικά πολιτικά αιτήματα.

Έχουμε ακόμη να παρατηρήσουμε τα εξής:

Η έμφαση στη χρήση των παραγώγων της λέξης αντικαπιταλισμός, από τη μια πλευρά δείχνει να αποκλείει την πιθανότητα ενός ριζοσπαστικού, μεταβατικού προγράμματος ΣΗΜΕΡΑ, προαπαιτώντας ακόμα και για την έξοδο από το ευρώ την κατάργηση του καπιταλισμού. Από την άλλη, υποβαθμίζει στην πραγματικότητα την αναγκαιότητα για τη σύνδεση των άμεσων αιτημάτων με την σοσιαλιστική και παραπέρα την κομμουνιστική προοπτική. Η Κομμουνιστική Ανανέωση, θα επαναφέρει την οργανωτική της πρόταση για το Μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα την καταθέσει προς ψήφιση στις διαδικασίες της 20ης Δεκέμβρη στον Κεραμεικό.

Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010.

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: